MADDE 3- (1) Merkezî Makamın görev
ve yetkileri şunlardır:
a) Taraf olunan milletlerarası andlaşmalar
veya mütekabiliyet ilkesi çerçevesinde, yabancı devletlerin adlî iş birliği taleplerinin
kabulü ile Türk adlî mercilerinin yapacağı iş birliği taleplerinin uygunluğu konusunda
karar vermek.
b) Uygulanacak adlî iş birliğinin türü ve izlenecek
yöntem konusunda karar vermek.
c) Adlî iş birliği kapsamında devletlerce talep
edilen bilgi ve belgelerin kullanılmasına muvafakat vermek, bunların kullanılmasını
sınırlandırmak, teminat veya şarta bağlamak.
(2) Yabancı devlet ile Türkiye arasında hukukî
ve fiilî mütekabiliyet bulunmaması hâlinde, adlî iş birliği talebinin yerine getirilmesi,
talep eden devletin Türkiye’nin aynı konuya ilişkin adlî iş birliği taleplerini
karşılamayı garanti etmesi şartına bağlanabilir.
(3) Yabancı bir devletin adlî iş birliği talebinin
yerine getirilmesi, Merkezî Makam tarafından şarta veya teminata bağlanabilir.
(4) Merkezî Makam, yargı yetkisine giren hususlar
hariç olmak üzere, devletlerce ileri sürülen şartları kabul edebilir veya istenen
teminatı verebilir. Merkezî Makamca kabul edilen şartlar veya verilen teminatlar
adlî mercileri bağlar.
(5) Adlî iş birliği taleplerinin yerine getirilmesi
nedeniyle tazminat ödenmesi durumunda, Merkezî Makam ödenen tazminatı ilgili devletten
talep edebilir.
(6) Adlî iş birliği talebine esas teşkil eden
suçun ağırlığı ile talebin yerine getirilmesi için sarf edilecek emek, mesai ve
masraf arasında açık orantısızlık bulunması veya bir devletin mutat olarak yerine
getirmekten imtina ettiği işlemlere ilişkin olması hâlinde, Merkezî Makam talebi
geri çevirebilir.
(7) Merkezî Makam, bu Kanun kapsamında yabancı
devletlerle yapacağı işlemlerde gerektiğinde ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının
görüşünü alabilir.
Adlî iş birliği taleplerinin
reddi