MADDE 22- (1) Tüketici kredisi sözleşmesi,
kredi verenin tüketiciye faiz veya benzeri bir menfaat karşılığında ödemenin
ertelenmesi, ödünç veya benzeri finansman şekilleri aracılığıyla kredi verdiği
veya kredi vermeyi taahhüt ettiği sözleşmeyi ifade eder.
(2) Kredi kartı sözleşmeleri, faiz veya benzeri bir
menfaat karşılığında, ödemenin üç aydan daha uzun süre ertelenmesi veya benzer
şekilde taksitle ödeme imkânı sağlanması hâlinde tüketici kredisi sözleşmesi
olarak değerlendirilir. Ancak bu durumda uygulanacak faiz oranı kredi kartı
sözleşmesi uyarınca belirlenen orandan fazla olamaz.
(3) Tüketici kredisi sözleşmesi yazılı veya mesafeli olarak
kurulmadıkça geçerli olmaz. Geçerli bir sözleşme yapmamış olan kredi veren,
sonradan sözleşmenin geçersizliğini tüketicinin aleyhine olacak şekilde ileri
süremez.[3]
Sözleşme öncesi bilgilendirme
yükümlülüğü