MADDE 92- Bir borcun veya taraflardan birine düşen herhangi bir
yükümlülüğün sözleşmenin kurulmasından başlayarak belli bir sürenin sonunda
ifası gerekiyorsa, ifa zamanı aşağıdaki biçimde belirlenir:
1. Gün olarak belirlenmiş süre, sözleşmenin kurulduğu gün sayılmaksızın,
bu sürenin son günü dolmuş olur. Sekiz veya onbeş gün olarak belirlenmiş süre
ise, bir veya iki haftayı değil, tam sekiz veya onbeş günü ifade eder.
2. Hafta olarak belirlenmiş süre, son haftanın sözleşmenin kurulduğu güne
ismen uyan gününde dolmuş olur.
3. Ay olarak veya yıl, yarıyıl ve yılın dörtte biri gibi birden çok ayı
içeren bir zaman olarak belirlenmiş süre, sözleşmenin kurulduğu gün ayın
kaçıncı günü ise, son ayın bunu karşılayan gününde dolmuş olur. Son ayda bunu
karşılayan gün yoksa süre, bu ayın son günü dolmuş sayılır.
4. Yarım aydan onbeş günlük süre anlaşılır. Bir veya birden çok ay ve
yarım ay olarak belirlenmiş sürenin dolduğu gün, son aya onbeş gün eklenerek
belirlenir.
Bu kurallar, sürenin sözleşmenin kurulmasından başka bir andan işlemeye
başladığı durumlarda da uygulanır.
Borçlu, belirli bir süre içinde yerine getirilmesi gereken bir borcu, bu
sürenin dolmasından önce ifa etmekle yükümlüdür.
3. Tatil günleri