MADDE 2- (1) Kanunda
aksine bir hüküm yoksa, ticari örf ve âdet olarak kabul edildiği belirlenmedikçe,
teamül, mahkemenin yargısına esas olamaz. Ancak, irade açıklamalarının yorumunda
teamüller de dikkate alınır.
(2) Bir bölgeye veya bir ticaret dalına özgü ticari
örf ve âdetler genel olanlara üstün tutulur. İlgililer aynı bölgede değillerse,
kanunda veya sözleşmede aksi öngörülmedikçe, ifa yerindeki ticari örf ve âdet uygulanır.
(3) Ticari örf ve âdet, tacir sıfatını haiz bulunmayanlar
hakkında ancak onlar tarafından bilindiği veya bilinmesi gerektiği takdirde uygulanır.
III - Ticari işler