Merkez Yazılım Sözleşmeleri Avukatları

Bu rehber, Merkez (Karaman) bölgesinde yazılım sözleşmelerinden doğan hukuki ihtiyaçları ve uyuşmazlıkları; ısmarlama yazılım geliştirme, lisanslama, SaaS ve abonelik, bakım-destek, kaynak kodu emaneti (escrow), fikri mülkiyet devri, kabul testleri ve şartname, hizmet düzeyi (SLA), gizlilik ve KVKK boyutlarıyla ayrıntılı biçimde ele alır. Amaç; ister yeni bir yazılım projesi için sağlam bir sözleşme altyapısı kurmak, ister mevcut bir uyuşmazlığı çözmek olsun izleyeceğiniz yolu baştan doğru kurgulamanıza yardımcı olmak ve ihtiyacınıza uygun avukatı sayfadaki listeden bilinçli şekilde seçmenizi sağlamaktır. Yazılım sözleşmeleri, teknik ve hukuki içeriğin iç içe geçtiği bir alandır; bu nedenle metnin projeye özgü hazırlanması sonucu doğrudan etkiler.

Yazılım sözleşmesi, bir yazılımın geliştirilmesi, teslimi, kullandırılması, bakımı veya desteklenmesi gibi ilişkilerin hukuki çerçevesini kuran sözleşmelerin genel adıdır. Tek bir belge türü değildir; taraflar arasındaki ilişkinin niteliğine göre farklı sözleşme tipleri ve bunların bir araya geldiği karma yapılar ortaya çıkar. Bir yazılım projesinde çoğu zaman aynı anda birden çok sözleşme unsuru bulunur: yazılımın üretilmesini konu alan bir eser edimi, kullanım haklarının verilmesini konu alan bir lisans unsuru ve sürekli destek sağlayan bir hizmet unsuru bir arada yer alabilir.

Bu nedenle yazılım sözleşmelerinin hukuki niteliği tek bir kalıba sığmaz. Ismarlama yazılım geliştirme ilişkisi çoğu zaman eser sözleşmesi unsurları taşır; çünkü geliştirici, kararlaştırılan nitelikte bir sonucu (çalışan, ayıpsız yazılımı) meydana getirmeyi taahhüt eder. Lisans ilişkisi bir kullanım hakkının devrini konu alır. SaaS ilişkisi ise sürekli edimli bir hizmet ilişkisidir. Bir sözleşmede bu unsurların hangisinin ağır bastığı, uygulanacak kuralları ve tarafların yükümlülüklerini belirlediğinden, ilişkinin doğru nitelendirilmesi büyük önem taşır.

Yazılım sözleşmelerini standart ticari sözleşmelerden ayıran temel özellik, konusunun soyut ve teknik olmasıdır. Fiziksel bir mal yerine kod, veri, kullanım hakkı ve hizmet söz konusudur. Bu durum; teslim ve kabulün nasıl ölçüleceği, ayıbın nasıl tespit edileceği, fikri mülkiyetin kime ait olacağı ve üçüncü taraf bileşenlerin durumu gibi kendine özgü sorunları beraberinde getirir. Bu nedenle iyi bir yazılım sözleşmesi, hem hukuki hem de teknik gerçekliği doğru yansıtmalıdır.

Yazılım hukukunda, tarafların ilişkisine göre birbirinden farklı sözleşme türleri kullanılır ve her biri farklı bir hukuki mantığa dayanır. Bu türlerin ayrılması, hangi hükümlerin ve hangi sorumluluk rejiminin uygulanacağını belirler. Yazılım geliştirme (proje) sözleşmesi, belirli bir şartnameye göre yeni bir yazılımın üretilmesini konu alır ve çoğu zaman eser sözleşmesi karakteri taşır. Lisans sözleşmesi, mevcut bir yazılımın belirli koşullarla kullanılmasına izin verir; kullanım kapsamı, kullanıcı/kurulum sayısı ve süre öne çıkar.

SaaS (hizmet olarak yazılım) sözleşmesi, yazılımın sağlayıcının altyapısında çalıştığı ve müşterinin abonelikle eriştiği süreli bir hizmet ilişkisidir; hizmet düzeyi, veri güvenliği ve verilerin iadesi bu modelde belirleyicidir. Bakım ve destek sözleşmesi, teslim edilmiş bir yazılımın güncellenmesini, hata giderimini ve teknik desteği düzenler. Kaynak kodu emaneti (escrow) sözleşmesi, kaynak kodunun güvenilir bir saklayıcıya bırakılarak belirli hâllerde müşteriye açılmasını sağlar. Gizlilik sözleşmesi (NDA) ise taraflar arasında paylaşılan ticari sırların korunmasını üstlenir.

Bu türlerin yanında; şartname (kapsam belgesi), kabul testi, kaynak kodu ve nesne kodu ayrımı, arka plan ve ön plan fikri mülkiyet, cezai şart, hizmet düzeyi (SLA), veri işleme sözleşmesi ve mücbir sebep gibi kavramlar yazılım sözleşmelerinin dokusunu oluşturur. Bu kavramların doğru kullanılması, tarafların beklentilerinin sözleşmeye eksiksiz yansımasını sağlar ve ileride ortaya çıkabilecek yorum farklarını azaltır.

Yazılım sözleşmelerinin en kritik ve en sık ihmal edilen konusu fikri mülkiyettir. Bilgisayar programları 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu kapsamında eser olarak korunur ve mali haklar kural olarak eseri meydana getiren tarafta doğar. Bu, bir müşterinin yazılımı ısmarlayıp bedelini ödemesinin, tek başına yazılımın tüm haklarını otomatik olarak kendisine geçirmeye yetmediği anlamına gelir. Mali hakların (çoğaltma, yayma, işleme, umuma iletim) devri ancak yazılı bir devir sözleşmesiyle ve devredilen hakların, kapsamın ve sürenin açıkça belirtilmesiyle gerçekleşir.

Bu nedenle sözleşmede fikri mülkiyet düzeni açık biçimde kurulmalıdır. Öncelikle kaynak kodunun mülkiyeti ile yazılımı kullanma hakkının birbirinden ayrı konular olduğu bilinmelidir; müşteri bazen yalnızca kullanım hakkına sahip olur, bazen ise kaynak kodu dâhil tüm hakları devralır. Ayrıca geliştiricinin daha önce ürettiği ve projede yeniden kullandığı hazır modüller, kütüphaneler ve genel araçlar (arka plan fikri mülkiyet) çoğu zaman geliştiricide kalır; buna karşılık projeye özgü olarak üretilen kısım (ön plan) müşteriye devredilebilir. Bu ayrımın sözleşmede netleştirilmesi, ileride tarafların birbirini engellemesini önler.

Üçüncü taraf ve açık kaynak bileşenler de fikri mülkiyet düzenini doğrudan etkiler. Yazılıma dâhil edilen açık kaynak kütüphanelerin lisans koşulları, müşteriye verilen mülkiyet ve kapalı kaynak taahhütleriyle çelişebilir. Bu nedenle geliştiricinin, kullanılan bileşenleri beyan etmesi ve lisans uyumluluğunu taahhüt etmesi; müşterinin ise teslim aldığı yazılımı beklediği kapsamda kullanabileceğinden emin olması gerekir. Fikri mülkiyetin belirsiz bırakılması, yazılım uyuşmazlıklarının en yaygın ve en maliyetli kaynağıdır.

Yazılım sözleşmelerine ilişkin uyuşmazlıklar, ilişkinin türüne ve projenin aşamasına göre geniş bir yelpazeye yayılır. Aşağıdaki örnekler, uygulamada en sık gündeme gelen durumları göstermektedir ve her biri farklı bir sözleşme unsurunu ve mevzuat setini devreye sokar:

• Teslim edilmeyen veya sürekli geciken proje: Kararlaştırılan sürede teslim edilmeyen, aşamaları sürekli ertelenen yazılım; gecikme, cezai şart ve fesih tartışmaları doğurur.
• Kabul kriterlerini karşılamayan yazılım: Şartnameye veya kabul testine uymayan, hatalı ya da eksik teslim; ayıp ve eksik ifa tartışmalarına yol açar.
• Fikri mülkiyet uyuşmazlığı: Kaynak kodunun kime ait olduğu, hazır modüllerin kullanımı ve devir kapsamı konusundaki belirsizlikler.
• Açık kaynak lisans ihlali: Kullanılan açık kaynak bileşenin lisans koşullarının, verilen mülkiyet taahhüdüyle çelişmesi.
• SLA ihlali: SaaS veya destekte taahhüt edilen erişilebilirlik ve yanıt sürelerinin karşılanmaması.
• Ödeme ve fatura uyuşmazlığı: Aşama ödemelerinin (hakediş) yapılmaması, kapsam dışı iş (ek talep) bedelinin tartışılması.

Bu durumların her birinde önce uyuşmazlığın hukuki niteliği (eser mi, lisans mı, hizmet mi, fikri mülkiyet ihlali mi) belirlenir; ardından doğru merci ve doğru dayanak seçilir. Yazılım uyuşmazlıklarında teknik ve hukuki değerlendirme iç içe geçtiğinden, sürecin başında isabetli bir nitelendirme yapılması sonucu belirler.

Yazılım sözleşmelerinden doğan uyuşmazlıklarda görevli merci, uyuşmazlığın taraflarına ve niteliğine göre belirlenir. En yaygın durum, iki tacir (yazılım firması ile müşteri şirket) arasındaki ticari nitelikli uyuşmazlıklardır; bu hâllerde görevli merci kural olarak Asliye Ticaret Mahkemesidir ve ticari davalarda dava açılmadan önce arabuluculuğa başvurulması dava şartıdır. Bu nedenle bir ödeme, gecikme veya sözleşmeye aykırılık davası açmadan önce dava şartı arabuluculuk sürecinin tamamlanması gerekir.

Uyuşmazlığın özünde yazılım üzerindeki telif/eser haklarının ihlali (örneğin kaynak kodunun izinsiz kullanımı, kopyalanması veya haklar dışında işlenmesi) varsa görevli merci, varsa Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi, yoksa bu sıfatla görevlendirilen Asliye Hukuk Mahkemesidir. Taraflardan biri tüketici konumundaki bir gerçek kişiyse tüketici hukuku kuralları ve tüketici mercileri gündeme gelebilir. Yetki bakımından kural olarak davalının yerleşim yeri mahkemesi yetkiliyken, sözleşmeden doğan davalarda sözleşmenin ifa yeri mahkemesi de yetkili olabilir; tacirler arasında geçerli yetki sözleşmesi de sonuç doğurur.

Merkez'daki yazılım uyuşmazlıkları, yer bakımından yetki kurallarına göre Karaman Adliyesi yargı çevresindeki ilgili merci önünde ele alınır. Uyuşmazlığın niteliğine ve taraflarına göre doğru merciin baştan belirlenmesi, görevsizlik kararıyla oluşacak zaman ve masraf kaybını önler.

Yazılım uyuşmazlıklarında ispat, hem yazılı belgelere hem de teknik kayıtlara dayanır ve çoğu zaman teknik bilirkişi incelemesi gerektirir. Yazılımın soyut ve teknik yapısı, delillerin doğru derlenmesini standart bir sözleşme uyuşmazlığına göre daha kritik hâle getirir. Sürecin sonucunu, tarafların iddialarını doğrulayacak somut kayıtların varlığı belirler.

Başlıca deliller arasında sözleşmenin kendisi ve ekleri, kapsam belgesi/şartname, teklif ve sipariş yazışmaları, aşama teslim ve kabul tutanakları, kabul testi sonuçları, hata/talep kayıtları (ticket sistemleri), sürüm ve kod deposu (repository) kayıtları, e-posta ve proje yönetim aracı yazışmaları, fatura ve hakediş belgeleri ile bakım-destek raporları yer alır. Yazılımın kabul kriterlerini karşılayıp karşılamadığı, ayıbın niteliği ve fikri mülkiyet iddialarının doğruluğu genellikle bu kayıtlar üzerinden ve teknik bilirkişi marifetiyle değerlendirilir.

Elektronik kayıtların güvenilirliği, bütünlüklerinin ve değiştirilmemiş olmalarının gösterilebilmesine bağlıdır. Kod deposu geçmişi, sürüm etiketleri, sistem logları ve zaman damgalı yazışmalar, sürecin nasıl ilerlediğini ortaya koyar. Bu nedenle uyuşmazlık doğduğunda ilgili kayıtların bir an önce ve değiştirilmeden derlenmesi büyük önem taşır. Delilin sonradan üretilmesi güçtür; önleyici ve düzenli bir belge/kayıt yönetimi, ileride ispat açısından en etkili stratejidir.

Yazılım uyuşmazlıklarında yargı yoluna gitmeden önce veya onunla birlikte kullanılabilecek çeşitli çözüm mekanizmaları vardır. Bu yolların doğru sırayla ve doğru zamanda kullanılması, uyuşmazlığı çoğu zaman daha hızlı ve düşük maliyetle çözebilir; ayrıca ticari ilişkinin sürdürülmesine imkân tanıyabilir.

İlk adım genellikle karşı tarafa yapılan doğrudan başvurudur: talep, önce yazılı ve ispat edilebilir biçimde iletilir; gerekirse ihtarname çekilir. Sözleşmede tahkim veya kademeli uyuşmazlık çözüm (önce müzakere, sonra arabuluculuk, sonra tahkim) hükmü varsa bu prosedüre uyulması gerekir. Tacirler arası ticari davalarda dava açmadan önce arabuluculuk dava şartı olduğundan, bu aşamanın tamamlanması zorunludur. Arabuluculuk, özellikle teknik ve ticari ilişkilerin sürmesinin istendiği hâllerde esnek ve hızlı bir çözüm sağlayabilir.

Çözüm sağlanamazsa görevli mahkemede dava açılır. Yazılım sözleşmelerinde, özellikle uluslararası unsur taşıyan projelerde, tarafların uyuşmazlığı tahkime götürmeyi kararlaştırdığı da sık görülür; bu durumda uyuşmazlık, mahkeme yerine tahkim heyeti önünde çözülür. Hangi yolun öncelikli, hızlı ve etkili olduğunun somut olaya, sözleşme hükümlerine ve tarafların ticari ilişkisine göre belirlenmesi, sürecin verimli yönetilmesini sağlar.

Bir yazılım uyuşmazlığında sürecin doğru sırayla yürütülmesi, hem hak kayıplarını önler hem de sonucu hızlandırır. Uyuşmazlığın niteliğine (eser/hizmet/fikri mülkiyet) göre izlenecek yol değiştiğinden, aşağıdaki adımlar tipik bir sürecin ana hatlarını gösterir:

Yazılım uyuşmazlıklarında ileri sürülebilecek talepler, ilişkinin türüne ve tarafın konumuna göre farklılık gösterir. Müşteri tarafındaki talepler ile geliştirici/sağlayıcı tarafındaki talepler birbirinden ayrılır; ancak çoğu olayda birden fazla kalem birlikte gündeme gelir.

Müşteri tarafında başlıca talepler; yazılımdaki ayıpların ve eksiklerin giderilmesi, koşulları varsa sözleşmeden dönme ve ödenen bedelin iadesi, gecikme veya ayıp nedeniyle sözleşmede kararlaştırılan cezai şartın ödenmesi, uğranılan zararların tazmini ve fikri mülkiyet ihlalinde ihlalin durdurulması ile tazminattır. Geliştirici/sağlayıcı tarafında ise kararlaştırılan bedelin ve aşama ödemelerinin (hakediş) ödenmesi, kapsam dışı ek işlerin bedeli, haksız fesih nedeniyle uğranılan zarar ve kabul edilmiş işin karşılığı gibi talepler öne çıkar.

Tazminatın belirlenmesinde uğranılan gerçek zarar esas alınır; bu nedenle zararın somut belgelerle ortaya konması önemlidir. Sözleşmede kararlaştırılan cezai şart ve sorumluluk sınırlandırmaları, taleplerin kapsamını doğrudan etkiler; ancak bu sınırlandırmaların geçerliliği somut duruma göre değerlendirilir. Talep kalemlerinin baştan doğru ve eksiksiz belirlenmesi, dava sırasında ıslah ihtiyacını azaltır ve yargılama giderleri ile vekâlet ücreti riskini yönetmeye yardımcı olur.

• Ayıp/eksik giderimi: Şartnameye uygun hâle getirme, hata giderimi ve eksik işin tamamlanması.
• Cezai şart: Gecikme veya ayıp için sözleşmede kararlaştırılmış cezai şartın talebi.
• Bedel / hakediş: Ödenmeyen sözleşme bedeli, aşama ödemeleri ve kapsam dışı ek iş bedelleri.
• Fikri mülkiyet: Kaynak kodunun izinsiz kullanımında ihlalin durdurulması ve maddi-manevi tazminat.

Yazılım uyuşmazlıklarında talep edilebilecek tutar veya tazminatın miktarı ile tarafların sorumluluğu, tek bir formülle belirlenmez; birden çok etkenin birlikte değerlendirilmesiyle şekillenir. Bu etkenlerin baştan doğru analiz edilmesi, gerçekçi bir beklenti oluşturmayı sağlar.

Miktarı ve sorumluluğu etkileyen başlıca etkenler şunlardır: projenin ve sözleşme bedelinin büyüklüğü; uğranılan gerçek zararın kapsamı ve belgelenebilirliği; sözleşmede kararlaştırılan cezai şart ile sorumluluk sınırlandırması (tavan) hükümlerinin geçerliliği; ayıbın veya gecikmenin geliştiriciden mi yoksa müşterinin kusuru ya da eksik iş birliğinden mi kaynaklandığı; şartnamenin ne kadar açık ve ölçülebilir yazıldığı; teslim-kabul sürecinin işletilip işletilmediği; dolaylı zararların (kâr kaybı, iş durması) sözleşmeyle kapsam dışı bırakılıp bırakılmadığı; gecikme hâlinde işleyecek faiz. Tacirler arası ilişkilerde basiretli davranma yükümlülüğü de değerlendirmeye girer.

Yazılım sözleşmelerinde sorumluluk sınırlandırma (limitation of liability) hükümleri sık kullanılır; ancak bu sınırlandırmaların her koşulda geçerli olmayabileceği, örneğin ağır kusur veya kasıt hâllerinde uygulanamayabileceği unutulmamalıdır. Bu nedenle sözleşme metninin, şartnamenin ve delil durumunun bütün olarak incelenmesi, ulaşılabilecek sonucun gerçekçi biçimde öngörülmesi bakımından zorunludur. Her değerlendirme, somut olayın kendine özgü koşullarına bağlıdır.

Yazılım sözleşmelerine ilişkin süreler, talebin türüne göre farklılık gösterir ve hakların korunması bakımından belirleyicidir. Sürelerin doğru hesaplanması, açılacak davanın veya yapılacak başvurunun esasa girmeden reddedilmesini önler. Bu alanda birbirinden ayrılması gereken temel süreler aşağıda özetlenmiştir.

Ayıp ihbarı ve ayıptan doğan talepler: Eser niteliğindeki teslimlerde ayıbın, tespit edilebilir hâle gelmesinden sonra uygun süre içinde ve ispat edilebilir biçimde ihbar edilmesi gerekir; ayıptan doğan talepler kanunda öngörülen zamanaşımı sürelerine tabidir ve yüklenicinin ağır kusuru bulunan hâllerde daha uzun süreler uygulanabilir. Sözleşmeye aykırılık ve alacak: Sözleşmeden doğan genel alacaklarda kural olarak on yıllık genel zamanaşımı uygulanırken, bazı özel alacaklar (örneğin periyodik edimler) için beş yıllık süre söz konusu olabilir. Ticari davalarda arabuluculuk: Süre değil ama dava şartı olarak, ticari alacak/tazminat davalarında dava öncesi arabuluculuğa başvurulması zorunludur.

Bu sürelerin kaçırılması telafisi güç kayıplara yol açtığından; teslim, kabul, ayıp ihbarı, ihtar ve fatura tarihlerinin belgelenmesi büyük önem taşır. Süreye ilişkin her değerlendirme talebin niteliğine ve sözleşmenin türüne göre yapılmalıdır.

Yazılım sözleşmelerinin bazı alt türleri, genel kuralların yanında özel değerlendirmeler gerektirir. SaaS (bulut yazılım) ilişkilerinde yazılım sağlayıcının sisteminde çalıştığından; hizmet düzeyi (SLA), erişilebilirlik oranı, planlı bakım pencereleri, veri güvenliği, alt yüklenici/alt işleyen kullanımı ve özellikle abonelik bitiminde verilerin müşteriye iadesi ile silinmesi öne çıkar. Müşteri, verilerine erişimini kaybetmemek için verilerin taşınabilirliğini (export) ve sözleşme sonrası geçiş süreçlerini baştan güvence altına almalıdır.

Bakım ve destek ilişkilerinde ise kapsamın net çizilmesi kritiktir: hangi hataların (garanti kapsamındaki kusur / yeni geliştirme talebi) ücretsiz giderileceği, yanıt ve çözüm sürelerinin ne olacağı, güncellemelerin ve sürüm yükseltmelerinin kapsama dâhil olup olmadığı ayrı ayrı belirlenmelidir. Kapsamın belirsiz bırakılması, "bu hata bakım kapsamında mı yoksa ek ücretli geliştirme mi?" tartışmalarının en sık nedenidir.

Kaynak kodu emaneti (escrow) düzenlemesinde ise kodun hangi olaylarda (geliştiricinin iflası, faaliyeti durdurması, bakım yükümlülüğünü sürekli ihlali gibi tetikleyici hâllerde) müşteriye açılacağı, güncellemelerin emanete ne sıklıkla ekleneceği ve serbest bırakma prosedürü ayrıntılı düzenlenmelidir. Kritik iş süreçleri bir yazılıma bağlı olan işletmeler için escrow, sağlayıcı devre dışı kaldığında süreklilik güvencesi sağlayan önemli bir koruma aracıdır.

Uygulamada tarafların haklarını zayıflatan bazı tekrarlayan hatalar vardır. Bunların önceden bilinmesi, telafisi güç kayıpları önler:

• Fikri mülkiyeti düzenlememek: Kaynak kodu ve mali hakların devrini yazılı ve kapsamlı biçimde belirtmemek, ödeme yapılsa bile müşteriyi haklardan yoksun bırakır.
• Belirsiz şartname/kapsam: Ne teslim edileceğinin ölçülebilir yazılmaması, ayıp ve kabul tartışmalarının en büyük kaynağıdır.
• Kabul sürecini tanımlamamak: Kabul testi ve kriterleri belirlenmezse teslimin ayıpsız sayılıp sayılmayacağı tartışmalı kalır.
• Açık kaynak bileşenleri beyan etmemek: Lisans koşullarının verilen taahhütlerle çelişmesi, teslimden sonra ciddi hukuki risk doğurur.
• SLA'yı muğlak bırakmak: Erişilebilirlik ve yanıt sürelerinin ölçülemez yazılması, ihlalin ispatını imkânsızlaştırır.
• KVKK/veri işleme ekini atlamak: Kişisel veri işlenen projelerde veri işleme sözleşmesinin yapılmaması idari yaptırım riski doğurur.

Sağlam bir dosya, sürecin en kritik parçasıdır. Aşağıdaki belge ve bilgiler, ister ticari başvuru ister dava sürecinde büyük önem taşır:

• Sözleşme ve ekleri: İmzalı yazılım sözleşmesi, varsa değişiklik/ek protokoller ve gizlilik sözleşmesi.
• Şartname / kapsam belgesi: Ne teslim edileceğini gösteren teknik dokümanlar ve kabul kriterleri.
• Teslim ve kabul kayıtları: Aşama teslim tutanakları, kabul testi sonuçları ve tarihlerini gösteren belgeler.
• Hata/talep ve sürüm kayıtları: Ticket kayıtları, kod deposu geçmişi ve sürüm etiketleri; teknik durumu ortaya koyar.
• Fatura ve hakediş belgeleri: Ödemeleri, aşama ödemelerini ve kapsam dışı ek iş bedellerini kanıtlayan belgeler.
• Yazışmalar ve ihtarlar: E-posta ve proje aracı yazışmaları ile çekilen ihtarnameler; talebin ve durumun ispatında kullanılır.

Yazılım sözleşmeleri; fikri mülkiyet, eser ve sözleşme hukuku, ticaret hukuku, KVKK ve teknik konuların kesiştiği çok katmanlı bir alandır. İster yeni bir proje için sözleşme altyapısı kurmak ister mevcut bir uyuşmazlığı çözmek olsun, doğru merci ve doğru dayanağın belirlenmesi ile teknik gerçekliğin hukuki metne doğru yansıtılması sonucu belirleyen en önemli etkenlerdir. Merkez bölgesindeki avukatları listeden incelerken, görüşme sırasında şu noktaları netleştirmeniz yararlı olur:

Görüşmede sorabileceğiniz örnek sorular: "Projemde kaynak kodu ve fikri mülkiyet kime ait olacak biçimde düzenlenmeli?", "Kabul testi ve şartname nasıl kurgulanmalı?", "SaaS sözleşmemde SLA ve KVKK açısından eksiğim var mı?", "Uyuşmazlığım için Asliye Ticaret mi Fikri Sınai Haklar mahkemesi mi görevli?", "Sürecin yaklaşık ne kadar sürmesini bekliyorsunuz?" Bu sorulara verilen yanıtların açıklığı, avukatın alana hâkimiyeti hakkında fikir verir. Avukatlık Kanunu gereği avukatlar dava sonucu hakkında kesin başarı taahhüdünde bulunamaz; size gerçekçi bir değerlendirme sunan yaklaşım daha güvenilirdir.

Yazılım sözleşmeleri, birden çok kanun ve düzenlemenin bir arada uygulanmasını gerektirir. Başlıca kaynaklar şunlardır:

• 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu
  Bilgisayar programlarının eser olarak korunması, mali ve manevi haklar ile bu hakların yazılı devrine ilişkin temel kurallar.
• 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu
  Eser sözleşmesi, hizmet, teslim-kabul, ayıp, cezai şart, genel işlem koşulları ve sözleşmeye aykırılığa ilişkin genel hükümler.
• 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu
  Tacirler arası ticari işlere, basiretli davranma yükümlülüğüne, ticari defterler ve haksız rekabete ilişkin kurallar.
• 6698 sayılı Kişisel Verilerin Korunması Kanunu
  Yazılımların kişisel veri işlediği hâllerde veri sorumlusu-veri işleyen ilişkisi, güvenlik tedbirleri ve aktarım kuralları.
• 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ve arabuluculuk mevzuatı
  Görev ve yetki, ispat, bilirkişi incelemesi ile ticari uyuşmazlıklarda dava şartı arabuluculuğa ilişkin usul kuralları.

Yüksek mahkeme kararlarında istikrar kazanmış başlıca ilkeler: