MADDE 220- (1) İbrazı istenen belgenin, ileri sürülen
hususun ispatı için zorunlu ve bu isteğin kanuna uygun olduğuna mahkemece kanaat
getirildiği ve karşı taraf da bu belgenin elinde olduğunu ikrar ettiği veya ileri
sürülen talep üzerine sükut ettiği yahut belgenin var olduğu resmî bir kayıtla anlaşıldığı
veya başka bir belgede ikrar olunduğu takdirde, mahkeme bu belgenin ibrazı için
kesin bir süre verir.
(2) Mahkemece, ibrazı istenen
belgenin elinde bulunduğunu inkâr eden tarafa, böyle bir belgenin elinde bulunmadığına,
özenle aradığı hâlde bulamadığına ve nerede olduğunu da bilmediğine ilişkin yemin
teklif edilir.
(3) Belgeyi
ibraz etmesine karar verilen taraf, kendisine verilen sürede belgeyi ibraz etmez
ve aynı sürede, delilleriyle birlikte ibraz etmemesi hakkında kabul edilebilir bir
mazeret göstermez ya da belgenin elinde bulunduğunu inkâr eder ve teklif edilen
yemini kabul veya icra etmezse, mahkeme, duruma göre belgenin içeriği konusunda diğer tarafın beyanını kabul edebilir.
Üçüncü
kişinin belgeyi ibraz etmemesi