MADDE 261- (1) Tanıklar, hâkim tarafından ayrı ayrı
dinlenir ve biri dinlenirken henüz dinlenmemiş olanlar salonda bulunamazlar. Tanıklar
gerektiğinde yüzleştirilirler.
(2) Tanık, bildiğini sözlü
olarak açıklar ve sözü kesilmeden dinlenir. Dinlenilme sırasında, tanık, yazılı
notlar kullanamaz. Şu kadar ki, tanık tarihleri ve rakamları tespit etmek veya bazı
hususları açıklamak ya da hatırlayabilmek için yazılarına bakmak zorunda olduğunu
hâkime söylerse, hâkim derhâl yazılarına bakmasına veya belirleyeceği duruşmada
yeniden dinlenmesine karar verebilir.
(3) Hâkim, tanık sözünü bitirdikten
sonra, ifade ettiği hususların açıklanması veya tamamlanması amacıyla başka sorular
da sorabilir.
(4) Toplu mahkemede başkan,
hâkimlerden her birinin tanığa doğrudan doğruya soru sormasına izin verir.
(5) Tanığın sözleri tutanağa
yazılarak önünde okunur ve tutanağın altı kendisine imza ettirilir.
Yasak
davranışlar