MADDE 868- (1) Gönderen taşıyıcıya,
taşımanın yapılması için emir ve talimât verebileceği gibi, taşımanın durdurulması,
eşyanın geri getirilmesi, başka bir varma veya teslim yerine götürülmesi ya da başka
bir gönderilene teslim edilmesi şeklinde tasarruflarda da bulunabilir. Gönderenin
bu tür emir, talimat ve tasarrufları, taşıyıcının işletmesi için sakıncalıysa veya
diğer gönderenlerin ve alıcıların gönderileri için bir zarar tehdidini beraberinde
getiriyorsa, taşıyıcı bunları yerine getirmekle yükümlü değildir. Taşıyıcı, gönderenden
aldığı emir ve talimat ile tasarruflarının yerine getirilmesi için gerekli olan
giderleri ve uygun bir ücret isteyebilir. Taşıyıcı emir, talimat ve tasarrufların
uygulanmasına başlanmasını bir avansın ödenmesi şartına bağlayabilir.
(2) Eşyanın teslim yerine ulaşması ile, gönderenin
emir ve talimat verme yetkisi ve tasarrufta bulunmak hakkı sona erer. Bu andan itibaren
söz konusu yetki ve haklar gönderilene ait olur. Birinci fıkranın ikinci ilâ dördüncü
cümle hükümleri burada da geçerlidir.
(3) Gönderilen, tasarruf hakkını kullanarak eşyanın
bir üçüncü kişiye teslimini istemişse, bu kişi başka bir gönderilen belirleyemez.
(4) Taşıma senedi düzenlenmiş ve her iki tarafça
imzalanmışsa, gönderen, taşıma senedinde öngörülmüş olması şartıyla, ancak kendisine
ait olan nüshayı ibraz ederek tasarruf hakkını kullanabilir.
(5) Taşıyıcı, kendisine verilen emir ve talimatları
ve gönderenin tasarruflarını yerine getiremeyecekse, bunu gönderene bildirmelidir.
(6) Tasarruf hakkının kullanılması, taşıma senedinin
ibrazı şartına bağlanmış ve taşıyıcı herhangi bir talimatı, taşıma senedi ibraz
edilmeden yerine getirmişse, bundan doğacak zararlar için hak sahiplerine karşı
sorumludur. Taşıyıcının sorumluğunu sınırlayan hükümler geçersizdir.
XIV - Taşıma ve teslim engelleri